Biography: Claudia Piccinno
Claudia Piccinno was born in the south of Italy in1970, but she moved very young in the north of Italy where she currently lives and where she teaches in a primary school. Operating in more than one hundred anthologies, even abroad (India, Malesia, Singapore, Turkey,Usa,Poland,China) she’s a former member of the jury in many national and international literary prizes.She is the official WFP- CONTINENTAL DIRECTOR for Europe, she works to promote poetry based on respect and appreciation of differences, she fights to prevent gender predjudices. She has received awards in major national and international competitions of poetry, including an honorable mention in the Paris 1st Word Literary Prize and a 3rd prize in Lugano, Switzerland, 3rd prize in Albania; She has been the first italian poetess to be awarded with The Stelae of Rosetta, World Literary Prize in Istanbul on November 2016. .She was conferred Pentasi awards in Ghana, and in India.
Since February 2018 she was conferred honour aknowledgement as editorial member of Indian cultural centre Sahitya Anand ISSN2320-5075/UGC APPROVAL NO.64372 RNI REGISTRATION Mahmul2014/49894
She was conferred with the most prestigious award “World icon for peace” for Wip in Ondo city, Nigeria, on April 2017.” Winners at Naji Naaman’s literary prizes 2018, Libano.
She is member of Advisor committee of Exquisite Teachers Training Plan of National Changua University of Education, from august 1st 2018 to July31, 2019.
https://claudiapiccinno.weebly.com
Amica mia
E se fosse paura
l’assurda pretesa di dare
un nome alle cose?
Non suggerirmi
la tonalità delle grinze
del vestito che dovrei indossare.
Ingessarmi in un tailleur plissé?
No grazie non fa per me
Continuerò a luccicare di impavida follia
e mi potrai chiamare amica mia.
Oserei senza fretta
un accostamento insolito
un kimono, un sari, un kilt
è pur sempre un abito tradizionale
finché scalza e gitana,
senza veli né vincoli
senza catene o guinzagli
Io me ne andrei.
My friend
And if it was fear
this absurd claim to give
a name to things?
Don’t suggest me
the hue of the wrinkles
of the dress I should be wearing.
To cast myself in a pleated suit?
No thanks, it is not for me
I will continue to gleam with fearless madness
and you can call me my friend.
I would dare without haste
an unusual combination
a kimono, a sari, a kilt
it is still a traditional dress
until barefoot and gypsy,
without veils or ties
without chains or leashes
I would go away
Sull’adulazione
Resta sempre il sospetto
che vogliate mortificare
il mio intelletto.
Sono abile e allenata
a riconoscere
simile rima baciata.
Non si esalta alla luna
quanto compete al sole.
Non occorre giocare
con la ritrosia delle viole.
Quoque tu Brutus filii mii.
L’ho sempre saputo
ho solo finto
di averci creduto.
Sono disposta a prendervi per mano.
Chi mi ha seguito è arrivato lontano.
Ma vi prego non ingannatemi
con penna adulatrice.
Usate inchiostro grezzo
che la stima non ha un prezzo.
About flattery
I always have the suspicion
that you want to mortify
my intellect.
I am skilled and trained
to recognize
similar rhyming couplets.
It is not exalted to the moon
what competes to the sun.
No need to play
with the reluctance of violets.
You too Brutus my son.
I always knew
I just pretended
to have believed it.
I am willing to take you by the hand.
Those who followed me, they reached a goal.
But please don’t deceive me
with flattering pen.
Use raw ink
because esteem has no price.
A Dante Alighieri
Tu
che in una settimana
hai esaminato il mondo
ultraterreno…
Tu, per cui
nessun segreto ebbe
l’animo umano.
Per monti e valli
e fiumi turbolenti
ti sei addentrato
senza non pochi tormenti
Tu esule per scelta,
che dell’esilio ne facesti un vanto
trovasti nello scibile un facile alleato
ignorando per certo
che della poesia italiana
il padre
saresti diventato.
For Dante Alighieri
You
that in a week
you looked at the world
unearthly…
You, for whom
no secret had
the human soul.
Trough mountains and valleys
and turbulent rivers
you penetrated
without many torments
You outcast by choice,
you that boasted of your exile
you found an easy ally in knowledge
ignoring for sure
that you would have become
the father of
Italian poetry.
Gerani alla finestra
Incombe
lo sfarfallio di morte
mentre scorre la vita alla finestra…
Sul davanzale
ancora un geranio.
Resiste alle intemperie
il bucaneve su in montagna
E si domanda l’aquila
perché il cielo è cosi azzurro
pur piovendo lacrime da giorni
su chi scruta le nubi
col naso all’insù.
Creatura della fede
o delirio collettivo
una madre pietosa
ha fatto capolino
per trascinare in salvo
i suoi bambini.
Sia essa scienza, humanitas
O chissà…
Noi gerani alla finestra
proviamo a trarre linfa da questo
lungo inverno.
La primavera è giunta
smarrendo i suoi
colori.
Geranium at the windows
Incumbent was
the flicker of death
while life flew through the window…
On the windowsill
one more geranium.
Withstands bad weather
the snowdrop high in the mountains
And the eagle wonders
why the sky is so blue
despite it was raining tears for days
on who scrutinizes the clouds
with upturned nose.
Creature of faith
or collective delusion
a pitiful mother
peeped
to drag safely
her children.
Be it science, humanitas
Or who knows…
We geraniums at the window
let’s try to draw sap from this
long winter.
Spring has come
losing his
colors.
Rassegnazione a km 0
Si spuntò il corno
che mi donasti.
L’ho ritrovato
nel fondo di una borsa
Mi porterà fortuna?
Dimmi…
Ritornerai?
Rassegnazione a km 0
Querelle inutile tra cuore e ragione.
Il tempo è trascorso invano,
nulla è cambiato.
Neanche il dolore
ti ha ricordato il mio nome,
o forse semplicemente
lo hai depennato
sostituito
profanato.
Verrà il giorno dei ricordi
ritroverai quel corno gemello
saranno vuote le tue mani
che un tempo stringevano le mie.
Assignment to km 0
The horno
that you gave me,
blew.
I found it
in the bottom of a bag
Will it bring me luck?
Tell me…
Will you come back?
Assignment to km 0
Useless quarrels between heart and reason.
Time has passed in vain,
nothing has changed.
Not even pain
reminded you of my name,
or maybe simply
you crossed it out
you replaced it
you profaned it.
The day of memories will come
you will find that twin horn
and your hands
that once held mine
they will be empty.
МОГУЋА ЛУКА
…мислећи на Титаник
Џек успе да помеша
увек исте дане
окрећући точкове
менталних путовања.
Не би то због чежњивих
сусрета са Розом
ал‟ је ипак око зидова
већ био заглавио,
за евентуално спасење
јастуке лукобране узимао,
у случају хитности,
добар саговорник,
скоро нормалан човек.
Роза не зна да плива
али је море привлачи,
хладно јој је унутра,
мисли да би ватра
молга бити центар.
Роза стоји на прамцу
својих страхова,
нема више циљева
нити сигурно тежиште
али хоће да верује да
ће је њен виртуални Џек
даривати једним стварним осећањем.
Џек и Роза се неће сусрести
на свакодневној путањи
далеких планета,
али се њихове луталачке душе
препознају у једној могућој луци
на рубовима одблесака у излозима
непознати утопљеницима
и свим морепловцима.
Клаудија Пичино, Могућа лука – поезија
МОЖЕН ПРИСТАН
…мислејќи на Титаник
Џек успева да ги помати
секогаш истите дни
вртејќи ги тркалата
на менталните патувања.
Не беше тоа поради посакуваните
средби со Розе
но сепак покрај ѕидовите
веќе загалви,
за евентуално спасување,
перници лакобрани,
во случај на итност
добар соговорник,
скоро нормален човек.
Розе не знае да плива,
но морето ја привлекува,
студено ѝ е од вантре
мисли дека огнот
би можел да биде центар.
Розе стои на прамецот
на своите стравови,
нема повеќе цели
ниту пак стремежи
но сака да верува
дека нејзиниот виртуален Џек
ќе ја дарува со едно вистинско чувство.
Џек и Розе нама да се сретнат
на секојдневната патека
на далечните планети,
но нивните талкачки души
се препознаваат во еден можен пристан
на пресекот од одблесоци во излозите
непознати за давениците
и за сите морепловци.
Клаудија Пичино, Могућа лука – поезија
ТВОЈ ГЛАС У КОНТРАПЕВАЊУ
У једној безвременој песми скупих уздахе тебе,
и у наслеђеном удару једног гонга стигоше ми сећања.
Зауставих се на одјеку звонког метала
и препознах твој глас у контрапевању.
Наше речи су кћерке срџбе…
али без позива упадају у моје болне тишине.
Концентричне неправилне акустичне вибрације
као таласи у баруштини
производе олује у моме сећању.
Клаудија Пичино, Могућа лука – поезија
ТВОЈОТ ГЛАС ВО КОНТРАПЕЕЊЕ
Во една безвремена песма собрав твои здивови,
и во наследениот удар на еден гонг ми пристигнаа сеќавања.
Се запрев на одекот од звонкиот метал
и го препознав твојот глас во контра пеење.
Нашите зборви се ќерки на лутината…
без повик влетуваат во моите болни тишини.
Концентрични неправилни акустични вибрации
како бранови во баруштина
создаваат олуи во моето сеќавање.
Клаудија Пичино, Могућа лука – поезија
ПЛАН Б
Засјала сам сопственим сјајем
на перифрији твога погледа
љутећи се помисли
на једно нестварно осећање.
Возила сам километрима по асвалту
како бих у простор укотвила сваки мој корак,
гутајући сваку сумњу како не бих одлетела даље
и разлупала се на земљи.
С‟ једном кредом и избледелом бојом
У неочекивани оклоп охрабрења
како не бих дозволила срцу
залудна очекивања или подмукле наде.
Нисам рачунала на план Б
онај што следи душу у њеној вољи
и ти да видиш предмет једног пристаништа
у безмерним меандрима једног загрљаја.
У пространости твог загрљаја
ја ћу се одморити.
Клаудија Пичино, Могућа лука – поезија
ПЛАНОТ Б
Блеснав со сопствениот сјај
на перфиеријата од твојот поглед
лутејќи ѝ се на мислата
поради едно нестварно чувство.
Возев со километри по асвалтот
за да можам во миг да го укотвам мојот чекор,
голтајќи го секој сомнеж за да не одлетам подалеку
и да се скршам на земја.
Со едно кредо и избледени бои
во неочекуван оклоп на осмелување
за да не му дозволам на срцето
залудни очекувања или подмолни надежи.
Не сметав на планот Б
оној што ја следи душата во нејзината воља,
и ти да го видиш објектот на едно прибрежување
во немерливите меандри на една прегратка.
Во широчината на твојата прегратка
јас ќе се одморам.