Vicky Drakoularakou – GREECE

 
Vicky Drakoularakou

Biography: Vicky Drakoularakou

Vicky Drakoularakou is a writer, a poet , a literary critic, a publishing editor and an anthologist.

In 2019, she published the poetic collection entitled “Amaltheias Keras” by Ostria publications.

She has participated in many poetic anthologies.

She has been a jury member of a prose contest of the literary magazine “Kefalos”.

She has received poetry awards and distinctions by cultural organisations for her literary contributions.

She has co-anthologised and co-edited with the anthologist Kaiti Koumanidou the following collective works:

“Talking with Tassos Leivaditis”,

“Talking with Arthur Rimbaud” and

“Talking with Katerina Gogou” all published by Ostria Publications. She has also co-anthologised and co-edited with the anthologist Kaiti Koumanidou the collective work

“Talking with Sappho” published by Lychnos Publications.

Ναρκίσσου κήπον ανθόεντα

Στον ανθόεντα κήπο του Νάρκισσου

χάθηκε η κόρη, στου ήλιου το αναγύρεμα,

βοτάνι ιππομανές μαζεύοντας.

Αναδεύοντας του αμφορέα τα ηδύποτα

την συνετή παρθένο ηράσθην.

Άνασσα των παθών

η έφιππη έπαρση σημαινόμενης αγάπης

με ρόδα και ία, την ικάρια πτήση εντείνει.

Μελιχρό το φως, στης νυκτός τη δίψα.

Παραληρηματικός, στου σκοταδιού τη σιγαλιά,

ο μυστικότροπος συγκερασμός των σωμάτων.

Αυτοηττώμενη,

χαϊδεύω την ευωδιαστή καμπύλη της αποπλάνησης

που μύδρους εκπηγάζει στη γυμνή θύρα ονείρων.

Καράβι πηγαιμού, του κορμιού σου ο συριγμός.

Ταξίδι φεγγαρίσιο, των στεναγμών η συνουσία.

Μύρον των ρεματιών τής γενέθλιας γης μου

χάραγμα στο στήθος μου η πανωραία μορφή σου.

Νιόσπορο ροδή μου,

ορέγομαί σε.

‘’εγών ποθέω νύκτας τε το ήμαρ αιγλοπόδαν’’

Συναγένηση

Βουλόμενη ελκύομαι

στην τελετουργία της συναγένησης.

Με παρρησία, απογεννώσα κι  άκαμπτη εκδύομαι.

Θύρα μυστηρίου η επιγιγνομένη ηδονή

αλληλοδιάδοχος στων παθών τις αναρριχήσεις.

Της σαγήνης προκείμενη η αληθινότητα

αδρώς την ψυχική έκσταση,

αμαχητί αληθεύω.

Την έκλυση της ηθικής εκτροπής  εντρυφώ

στις εκρήξεις μας ως νεοφώτιστη αγρυπνώ.

Νόμους αποκηρυγμένους, διασπώντας τους

τούς αμνηστεύω,

υπερβατικά των αξιόμεμπτων πράξεων μεταγγίζομαι.

Του παραδείσου νυμφίε..

στην αλλοτρίωση σου  αναπάλλομαι.

Έρωτας γενέθλιος

Στίγμα ακατάλυτο η αφή των ακροδακτύλων του.

Τα σταυρόδετα νεραϊδένια του πέλματα

στέγη χρυσοπλεγμένη στο ουράνιο πάθος.

Ροδόσταμη, η ανυπόκριτη φέρουσα αγάπη

πλέρια κι εύρωστη,

στη νωπή καμπυλόχρωμη γη της επαγγελίας

αγνογεννιέται. 

Το επιθυμητό και το θυμοειδές

δώρα του ηνίοχου

στην ευδοκίμηση του άλλου εαυτού. 

Η ενδεκάτη εντολή γυμνότερη απ΄τον κρίνο

την πορφυρή της αβρότητα απαγκιάζει

στο εξεγερμένο πέταγμα του ιδανικού.

Ουρανός και γαία σε (π)οίησης συνεύρεση

ανάσες ηφαιστειογενών λαγνειών διασπείρουν

καλλιτεχνώντας το αποτύπωμα της πρώτης επαφής

 Έρωτας και ψυχή

αρραγώς μαρμαίρουν στη στιλπνή επιφάνεια

του αγαλματένιου θεού 

στο σηκό του ναού του. 

Ιδεατέ μου

Il etait un petit navire

σαν κερί λιανό,  κατήνεμο

στο κατοικητήριο των αετωμάτων 

κατελπίζωντας τον πλουν,

της κρουστικής κυματοροής σου.

Ως σου αξίζει ιδεατέ μου

στα ενδιάθετα μάκρη τα απώτερα

ο κηληθμός μου γιγαντώθηκε.

Στους ασεβείς πόθους σου

αφειδώς αναπάλλεται

ροδαριά μου μόσχοσμη.

Στο ολοκληρωτικό καθεστώς

της αναβίωσης προσάγομαι

στην περιδίνηση τής νωπής πλώρης μας

ευλύγιστα στην αρμονή της υπερβαίνω με.

 Αργυρόλευκε ιδεατέ μου,

πλησίστιε της έκστασης των αισθήσεων  

κι άμετρε πόθε μου ομοούσιε,

τίκτομαι, στο ύπατο βλέμμα σου

στην απείθαρχη φύση μου υποτάσσομαι.

Την Τροία μου ατείχιστη άφησα

στο εν ανεπαρκεία αγαθό σου,

θριαμβεύοντας να την λεηλατήσει.

Χείλος μου ηδύγευστον,

πρωτόπλαστη ευήλατος υφή είμαι

στη κάλλιστη κολασή σου. 

Κατευτηχώ πλήρως στη συναρμογή μας

κυλιόμενη εκστατική μαινάδα

γαλουχώ σε, υιέ της Σεμέλης

στις υγρές παρυφές του Ελικώνα

μαζί σου εγείρομαι.  

Συλλεκτική θωριά

Δική σου είμαι.

Υποδουλωμένη και ανένδυτη

εράσμιο,

λαμπρόν φάος ηελίοιο. 

Τέκνο αναίσχυντο

ο αμοργινός χιτώνας σου

στην ευδία της κλίνης μου

η φουσκονεριά μου ξεστρατίζει.

Ακμάζουσα 

στην ερωτοσύνθεση των ερογλεφάρων σου

αρδεύομαι.

Κάθιδρη, στις ακρολοφίες του κορμιού σου

ανορθώνομαι.

Προαλείφομαι του προορισμού σου

συν οδοιπορώντας ανασυντάσσομαι.

Στο γλαυκό άπλωμα των ματιών σου

θεάμορφε του ιδανικού, αλιεύομαι.

Συλλεκτική θωριά…

Στην έλευση της ανθηρής λεβεντιάς σου

θυσίασέ με!

Leave a Reply

Ваша адреса е-поште неће бити објављена. Неопходна поља су означена *