Vicky Drakoularakou’s CV
Vicky Drakoularakou is a writer, a literary critic and an anthologist.
in 2019 she published her poetry collection titled “Amaltheias Keras” by the Ostria Publications.
She has participated:
- in poetry anthologies of the Ostria Publications, July 2016 and Summer 2017
- inthe A and B volumes of modern erotic poetry anthology of the Kyma Publications
- In the 4th Team Poetry Collection, Dianisma Publications
- in the Poetry Anthology 2017-2018, Ostria Publications
- in the modern anthology of literary and poetry works “Colours of the Soul”, Ostria Publications
- In the Collectible Poetry Anthology “Talking with Kavafis”, Ostria Publications
- in the Collectible Album entitled “WHEN PAINTING ENCOUNTERS POETRY”, Ostria Publications
She has been a member of the jury in a prose competition hosted by the literary magazine KEFALOS.
She is the secretary in the cultural institution of N.Attiki “Amphictyon of Hellenism”.
- She co-edited with the anthologist Kaiti Koumanidou the collectible work “Talking with Tassos Leivaditis”, Ostria Publications
- She co-anthologised and co-edited with Kaiti Koumanidou the collectible work “Talking with Arthur Rimbaud”, Ostria Publications
- She co-anthologised and co-edited with Kaiti Koumanidou the collectible work “Talking with Katerina Gogou”, Ostria Publications
1ον
Ο σιωπών δοκεί συναινείν
Κάτω απ΄τον λησμονημένο ήλιο ηγέτες χτίστες
με βράχο φράζουν τη σπηλιά του Αριστοφάνη
την φιλάσθενη Ειρήνη να κρατούν φυλακισμένη.
Απ΄τη Δαμόκλειο σπάθη, τις τρίχες τ΄αλόγου έκοψαν
στα κεφάλια τους τα ασυνείδητα ανηλεώς μην πέσει.
Στον Τρυγαίο οι διπλωμάτες το δρόμο έκλεισαν
την συνθήκη ειρήνης του Καλλία στα οπλοστάσια πυρπόλησαν.
Οι ερινύες λησμονήθηκαν στα έγκατα του άδη.
Κι ο πόλεμος, ο άρχοντας του σκότους και της γης
απειλητικά το δάχτυλο κινεί προς σωφρονισμό των ατακτούντων.
Οι αποδιωγμένες μάνες των εθνών
με ανοιχτά πανιά στο βλέμμα
τα σπλάχνα τους κρατώντας αγκαλιά
πνίγονται στη θάλασσα της ελευθερίας.
Πατέρες, θάβουν στης ματαιοδοξίας τα χαλάσματα
τα λαβωμένα λευκά περιστέρια τους
ο πιανίστας, του ρημαγμένου Γιαρμούκ, μελωδικά τα συντροφεύει
Παιδόπουλα, πατρίδα αναζητούν στης ιστορίας τα συντρίμμια
με τα δάκρυα της πείνα τους ζωγραφίζουν τον χάρτη του θανάτου
Κορασίδες και νεάνιδες, της προσφυγιάς πραμάτεια
κρεμάνε την ψυχή στης εκπόρνευσης το ικρίωμα.
Αδήλωτοι είναι πια οι εχθροί
των ύπουλων νόμων η ιαχή τα σύνορα φυλάει.
Ειρήνη, άχθος αρούρης έγινε της δικαιοσύνης σου το ιδανικό.
Από δύση ως ανατολή την δημοκρατία σου παζαρεύουν
της ευημερίας σου ο καρπός έγινε πολύ πικρός στα χείλη.
Η όψη σου όμως, ουδέποτε, ξεχάστηκε θεότητα του δικαίου
το ύψιστο αγαθό σου δεν λησμονήθηκε πολυπόθητη Ειρήνη
στους αιώνες των αιώνων θα ζεις με τους στίχους του Παλαμά αντάμα
…Τι κι αν του πολέμου το χορό χορεύω, γονατιστός ειρήνη εσέ λατρεύω…
(Β΄ ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΤΟΝ Θ΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΠΟΙΗΣΗΣ
ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΦΟΡΕΑ ΄΄ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ)
2ον
A spark
Give me just one moment,
to fiddle with the light-blue of your full moon eyes…
and stay with me until dawn,
for me to create a sea.
Leave a spark on a moon road for me,
to find a reason,
to make it to the dance of Spring,
to take a walk on life,
with the colours of eventide on my lips,
to be kissed with the kiss,
to lose myself with you,
to be taught of life.
( Μια χτενισιά
Mια στιγμή μονάχα δώσε μου
το γαλανό απ΄τα πανσέληνα μάτια σου
να πειράξω…
Κι αγνάντι μου μείνε ως την αυγή
μια θάλασσα να φτιάξω !
Μια χτενισιά σ΄ένα φεγγάρι δρόμο άσε μου.
Να ταξιδέψω μιαν αφορμή
το χορό της άνοιξης να προλάβω.
Να βγω μια βόλτα στη ζωή
με χρώματα του δειλινού στα χείλη.
Να φιληθώ με το φιλί
μαζί σου να τσαλακωθώ
ζωή να μου διδάξω! )
3ον
Ποιητής. Ο ψιμυθιολόγος των ψυχών
Υφάλμυρη η επιστροφή του περιηγούμενου ποιητή
απ΄ της τροχιάς του το αφήλιο και την ασκητική του,
το λαβωμένο νύχτωμα ανταμώνει με σεληνανθό στο στόμα
και μεράκια κολαστή στο βλεφάριασμα κλεισμένα.
Ταξιδεύει σε βαγόνι θέσης τρίτης με ρήτορες παρέα,
έμβλημα ο λεκές της σερέτικης μοναξιάς στο πέτο.
Το διακονεμένο πανωφόρι της ψυχής έχει νοτισμένο,
στις τσέπες κοχύλια άθυμα από πανσέληνο κρυμμένα.
Στο απόκοσμο πανηγύρι των καταραμένων μνημορραγεί,
μυρωδιές γιασεμιών σε ξένους κήπους δρασκελίζει.
Στον άσκεπο ουρανό, στην ανθρακιά ξυπόλητος χορεύει,
το λυκαυγές στο νιόσκαφτο ηλιοχάραμα άστρα μαζεύει.
Ναυάγιο απόντιστο στους αποκρυμμένους βράχους,
το κόσμο του, της μιας οργιάς, πάνω τους ακουμπάει.
Το φεγγάρι πρόξενος στα άτρυγα χείλη του αντιλαμπίζει,
σταματά τους ήλιους που περνούν, να τους υποτιτλίσει.
Πειθαρχημένος στην εκφράσιμη αυτοάνοση πένα του
στον εσμό του το απατηλόν τού μακελειού του γυμνώνει.
Μέσα στην λίμνη τ΄ουρανού, σε ανθοπερίβολο σιβυλλικό,
με θλίψη ο ψιμυθιολόγος των ψυχών λούζεται στ΄αγιάζι.
4ον
Δερματοστίκτης
‘’Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα’’
Σ΄αυτό το ιατρείο ψυχών
ανθρώπου συντροφιά δε χνωτίζει.
Φοβάμαι Κύριε,
φοβάμαι τα κρεμασμένα σώματα,
στο κλαρί τής σαβανωμένης άνοιξης.
Τον υποτακτικό του θανάτου φοβάμαι
που εκτελεί τους διατεταγμένους ενταφιασμούς
απ΄την αγέλη των αφρόνων.
Ξέφυγε η τροχιά μου απ΄τον κανόνα Κύριε,
την λαφυραγώγησε η στυφή θολούρα
του δερματοστίκτη στις φλέβες μου.
Πόσο δύσοσμη μοναξιά έχω…
Στα συσσίτια αγάπης μόνο δικόγραφα μού προσφέρουν
κι η επιούσια ζωή, μύθευμα του βάλτου κι αυτή.
’Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα’’ Κύριε,
το μειωτικό σαρκίο μου θα σου εμπιστευτώ.
Στο σώμα της θλίψης μου
το θηλυκό φουστάνι μου θα φορέσω
‘’και θα βγω στους δρόμους’’.
Νοστάλγησα τη σκεπή τού πατέρα μου,
μόνο στα ποιήματα πια του γνέφω.
Στο τιμάριο της σκέψης μου
ειδώλιο περήφανο κι αυταρχικό στέκει.
Μα, δίχως εκείνο, το εγώ είμαι εδώ, μη φοβηθείς.
Κοίτα Θεέ,
κοίτα πίσω από την ακίδα τής μνήμη μου.
Βλέπεις μια φεγγαράδα γιορτινή,
‘’κι ένα κομμάτι από θάλασσα’’ ;
Ε! Καιρό τώρα, μου την έχουν στήσει!
5ον
‘’το νου σου, ε; ‘’
Μη με καλείς στις συνομιλίες των σιαγόνων
των κοσμικών χορών, με τις προγραμματικές συγκλίσεις,
διαφεντευτή των συνειδήσεων.
Μήτε, στον ενιαίο βηματισμό του κόσμου
στις ιδιόκτητες προστατευτικές αυλές των προυχόντων,
κουρδιστή, των μαζών.
Μη με βάζεις να καθίσω
στην πουπουλένια συνάφεια των φερεφώνων.
Ανήκω, στους πληγωμένους αετούς
που τους τραυμάτισαν τα κοράκια της αυλής σας.
Σ΄αυτούς που εκτελούνται,
γιατί έμαθαν, το ρήμα καταλαβαίνω…
Σου έταξαν τον παράδεισο
οι επίγειοι εξουσιαστές, αργυρώνητε,
αλλά σου ζήτησαν,
να τους προπληρώσεις το εισιτήριο από εδώ,
αυτοί, που έκλεψαν την ταυτότητα τής Νέμεσις
και αυθαίρετα, την έβαλαν τιμωρό
στις πύλες μιας ανύπαρκτης κόλασης,
για να τρομοκρατούν, και να ορίζουν τα πλήθη.
‘’το νου σου, ε; ‘’
Τέτοιες εξουσιοδοτήσεις, δεν υπογράφει η Νέμεσι !